Gel Beni Bul

kader cellâdına
sessiz uzat boynunu;
acıma ne kendine, ne de gelecek günlerine
yalnız bir düşünceye yum gözlerini
son darbe inmeden evvel, en son anda
bir çiçek, bir kuş, bir tebessüm ol;
düşüncen kurtarsın seni senden,
bil! biraz sonra
ebediyen senindir
senden uzak olan her şey..
ellerini yüzümde gezdir,
sil alnımdan yorgunluğu…,
gözlerimin altından
yaşamak korkusunu al,
avuçlarından çıkmış bir heykel olsun başım.
sonra sen de gözlerini kapat,
bırak, ellerin sessizce düşünsün
düşüncende yaşamak isterim ben senin:
bir gün en yalnız saatinde
parmak uçlarından
ve avuçlarından
gelip konuşurum seninle.
ayrılalım,
sen annen güneşe git, nur ol;
ben toprakta dağılacağım.
bir akşamüstü
ormanı tek bir saz yapan
en son dalda
son ışık ol,
gel, beni bul..

Ahmet Hamdi Tanpınar